моја земља моје срце
/ Original Version auf Deutsch: mein land mein herz /
у срце урасла
црвена и плава
у мозак уплетена
бијела и пепељаста
у мени испружена
лежи земља
моја земља
сунце злато
повијено
гледа
облак сребрно
осјенчен
црн и смеђ
пијесак
воде
бистре и мутне
шуме травњак
преко хиљаду
биљки
пузавица
зелено изнијансираних
вјетром очешљани
маслачак
лимуно-жут
ритмички клањајући се
покреће
земљу моју
земљу и удара
често пречесто
и затеже
кишну дугу
око срца
мога срца
и пали
га
© by Miroslav Dušanić
/ са њемачког препјевао аутор /
Photo: © by Savko Pećić PESA
Sonntag, Juli 05, 2009
Samstag, Juli 04, 2009


Der Angriff der NATO auf Serbien
бомбе уз лаку музику
лете громаде челика на испружене руке
лети земља са истргнутим цвјетовима
блатњава вода ужарена
лете очерупани чворци
сударају се са дрвећем и падају
лете раздвојене груди у небо ка сунцу
распрскавају у диму попут метеора
лете кровови викендица са удовима власника
власника са јабукама
са неиспијеном чашом шљивовице
на запаљеном снопљу лете дјечаци
стиснуте зубе оштри ваздух
гори дјевојачка коса
гори удјенута бижутерија
лете позлаћене укоснице
прстени
ланчићи и огрлице
лети злато у руке човјека
који успављује тијело уз звуке лаке музике
испружа прсте и бијели врат
опушта стомак и кравату
и безбрижно зоба живот
© by Miroslav B. Dušanić
Der Angriff der NATO auf Serbien
Gepostet von
ex - il@miro
unter
Samstag, Juli 04, 2009
6
Kommentare
Labels: Lyrik auf Serbisch
Freitag, Juli 03, 2009
Das Lied vom goldenen Jerusalem
Jerusalem aus Gold
Die Luft der Berge ist klar wie Wein,
Und der Duft der Pinien
schwebt auf dem Abendhauch.
und mit ihm, der Klang der Glocken.
Und im Schlummer von Baum und Stein,
gefangen in ihrem Traum;
liegt die vereinsamte Stadt
und in ihrem Herzen eine Mauer.
Jerusalem aus Gold
und aus Kupfer und aus Licht,
lass mich doch, für all deine Lieder,
die Geige sein.
Wie vertrocknet die Brunnen sind,
wie leer der Marktplatz.
Keiner, der den Tempelberg besucht,
in der alten Stadt.
Und in den Höhlen der Felsen,
heulen die Winde. Und es gibt keinen,
der hinabstiege zum Toten Meer,
auf der Straße nach Jericho.
Jerusalem aus Gold
und aus Kupfer und aus Licht,
lass mich doch, für all deine Lieder,
die Geige sein.
Aber als ich heute kam, um für Dich zu singen,
und Dir Kronen zu binden,
da bin ich doch das Geringste all Deiner Kinder,
der letzte dem es zustünde, Dich zu besingen.
Brennt doch Dein Name auf den Lippen,
wie ein Kuss der Serafim:
Wenn ich Dein vergäße - Jeruschalajim,
Du ganz und gar Goldene.
Jerusalem aus Gold
und aus Kupfer und aus Licht,
lass mich doch, für all deine Lieder,
die Geige sein.
Ja, wir sind zurückgekehrt, zu den Brunnen,
zum Markt und Deinen Plätzen.
Der Klang des Schofars hallt über dem Berg,
dort in der Altstadt.
Und in den Höhlen am Felsen scheinen
Tausende von Sonnen.
Lass uns wieder hinabsteigen zum Toten Meer,
über die Straße nach Jericho.
Jerusalem aus Gold
und aus Kupfer und aus Licht,
lass mich doch, für all deine Lieder,
die Geige sein.
Das Lied vom verlorenen Kosovo
Vidovdan
Vidovdan…
Unebo gledam
prolaze vekovi
secanja davnih
jedini lekovi .
Ref. 2x
Kud god da krenem
tebi se vraćam ponovo
ko da mi otme
iz moje duše Kosovo .
Vidovdan …
K'o večni plamen
u našim srcima
kosovskog boja
ostaje istina.
Ref. 2x
Kud god da krenem
tebi se vraćam ponovo
ko da mi otme
iz moje duše Kosovo .
Vidovdan…
Oprosti Bože
sve naše grehove
junaštvom daruj
kćeri i sinove.
Ref. 2x
Kud god da krenem
tebi se vraćam ponovo
ko da mi otme
iz moje duše Kosovo .
Gepostet von
ex - il@miro
unter
Freitag, Juli 03, 2009
1 Kommentare
Labels: Musik
Mittwoch, Juli 01, 2009
Nach zuletzt gepostetem Gedicht, das mich viel Kraft „kostete“ (auch wenn es so einfach aussieht), brauche ich eine kleine Ruhepause. Dafür sorgt mir die Landschaft von Šumadija in Serbien - ich mag sie sehr…
und hier stelle ich die Aufnahmen aus der Aranđelovac-Region vor: Ausflug in Gornja Trešnjevica








Gepostet von
ex - il@miro
unter
Mittwoch, Juli 01, 2009
5
Kommentare
Labels: Kommentare
Dienstag, Juni 30, 2009

Schwellfuß
(Grundriss des Schmerzes)
Erst in nächtlicher Einsamkeit
vermisst du des Vaters Leichnam
die Berge im Regen
das Wasser mit Ebbe
mit Flut
und je länger die Nacht dauert
je weniger bist du Ödipus selbst.
© by Miroslav B. Dušanić
Ödipus tötet Laios: Römischer Sarkophag-Deckel
3. Jh. n. Chr. - Rom, Via Latina
**************************************************
Gewaltiges regt, Gewaltiges auf
Der weise Vogeldeuter;
Das weder klar ist noch sich leugnet,
Und was ich sagen soll, ich weiß nicht,
Flieg aber in Hoffnungen auf,
Nicht hierher schauend noch rückwärts.
Denn was ein Streit ist zwischen
Den Labdakiden und Polybos' Sohn,
Nicht vormals hab ich's
Gewusst, noch weiß ich jetzt auch,
In welcher Prüfung
Ich begegne
Der fremden Sage von Ödipus,
Den Labdakiden ein Helfer
Im verborgenen Tode.
Sophokles : Ödispus der Tyrann
/Übersetzung von Hölderlin/
Besten Dank an Paul Spinger!
Bild: Antoni Stanislaw Brodowski - Oedipus and Antigone
Gepostet von
ex - il@miro
unter
Dienstag, Juni 30, 2009
7
Kommentare
Labels: Gedichte, Kommentare
Gepostet von
ex - il@miro
unter
Dienstag, Juni 30, 2009
2
Kommentare
Labels: kommentarlos
Sonntag, Juni 28, 2009

Handschriftnotiz: Nummer 10
Das Licht geht ein.
Das Licht geht aus.
Ich klage an: Man lässt uns laufen
Tag und Nacht.
Sei geduldig! - sagt eine Stimme -
So geht es voran.
Aber dann?
Dann bin ich fort.
© by Miroslav B. Dušanić
Bild: © by David Rakia - The Voices
Gepostet von
ex - il@miro
unter
Sonntag, Juni 28, 2009
4
Kommentare
Labels: Kommentare

алатурка
испод вела путеви дишу
дан те
прогутао
тек увече
између воде и магле
испружиш твоје ноге
на потањајућу свјетлост
© by Miroslav Dušanić
/ са њемачког препјевао аутор /
alla turca
unter schleier atmen wege
der tag hat dich
verschluckt
erst am abend
zwischen wasser und nebel
streckst du deine füße
auf das sinkende licht
© by Miroslav Dušanić
Bild: © by Dr. med. Angelika Demel - Shador /*Neda (2002)
Gepostet von
ex - il@miro
unter
Sonntag, Juni 28, 2009
1 Kommentare
Labels: Lyrik auf Serbisch
Dobrica Erić
Recitation: Ivana Žigon
DEFIANT POEM
I,
divine daughter
Serbia,
with lowered head,
hereby freely state,
with shackles and through the wire,
before my witnesses
Force, Suffering and Injustice,
that I am guilty and that I confess the guilt.
I am guilty of existing
instead of being unreal.
I have a long standing guilt
of standing upright
and looking up to the sky
instead of down at the grass
I am guilty of daring
and challenging injustice
I am guilty of celebrating again
my family patron saint!
I am to blame for reading and writing
in Cyrillic.
I am guilty of singing,
laughing and cursing
(and sometimes barking).
I am guilty and to name
my greatest guilt
(before I die laughing),
I`m guilty, stubborn as I am,
of being Orthodox
devoted to St. Sava
and of not believing in
the holy crime and the absolution!
My sin and my guilt is, therefore, that I exist
and with all that I stand spitefully
refusing to confess I am not real!
Should I confess
to save my life
I will loose the sacred cross
and the patron saint.
Should I refuse
dire future awaits
the entire world will raid my land.
Swarms
of former men.
Thieves and paupers.
Packs of robots and other monsters yet
will swoop on my orchards and fields
and my little white houses along the roads
adorned by green goddesses
cherry, apple and plum trees.
I confess, for the sake of salvation of my kin,
I do not exist thus cross me off your list
From now on I am only light, air and water.
The three elements you can exploit.
What you see speaking and walking before you
is what you've turned me into.
My ugly image
with monstrous features
that you multiply morning and evening.
It`s the image
of your conscience and subconsciousness
That`s not me, on the outside!
That`s you - on the inside.
My foe.
My foe,
with thousand hands,
with thousand servants of fabrication,
you plucked my sun like an apple
and my pure joy
like a red poppy from a rye field.
My descendants will be rage and sorrow
but yours already are drinking the bitter mead
for the bloody money
from selling off the land of my forefathers.
Destiny will pull a straitjacket over you
so that the daybreak could start,
for the planet will split from shame
and bury all of us in the same abyss.
We are very important, my dear beloved land,
we and our sisters
Truth and Justice
for such mighty forces have rallied against us
and Wrong and Injustice are sneering at us.
Swarms
of former men
Thieves and paupers
packs of robots and other monsters
are flicking their tongues at my orchards and fields
and my little white houses along the roads
adorned by green goddesses
cherry, apple and plum trees.
I suppose that foreign hordes have heard
that we have hearts of gold
and they are ripping them out
to replace their own
hoping to become human.
But, in vain,
in vain
you will lynch the most hospitable people on this planet,
for which you will burn in hell,
for human heart, that wonder of wonders,
will not be accepted by your chest.
Gentlemen,
prosecutors, judges and executioners,
you`ve banned all in my own home,
but no one can stop me
from singing and laughing as I am dying!
For you no longer laugh or sing
neither on weddings
nor when a child is born!
Spare me the rope and the spear
and crucify me on a mountain top
as your forefathers did my forefather
Jesus Christ of Nazareth.
I will look on
and you close your eyes
for they might shatter
in the brightness of my face,
but hurry,
the sooner you crucify me
the sooner I will,
the sooner I will,
resurrect!
(1993)
Gepostet von
ex - il@miro
unter
Sonntag, Juni 28, 2009
2
Kommentare
Labels: Lyric Voice
Samstag, Juni 27, 2009

ПРИЧА СТАРОГ СТАБЛА
Већ сто педесет година поред живе ограде поносито стоји крушка. Пуно година је племенито забављала децу и давала своје крушке.
Ова крушка налази се у Босни у дворишту моје бабе. Не зна се тачно кад је засађена, али и данас постоји. Стриц мог тата каже да се не сећа када је та крушка калемљена, јер је био дете, али се сећа да је калемио неки Гвозденовић и да је његов тата, мој прадеда, за то калемљење дао два килограма жита. А жито и пшеница су у то време били веома скупи. Сваке године би стара крушка преживљавала суше и олује, а онда би с поносом давала своје плодове, што за јело, што за ракију. И прадеда и деда били су љубитељи ракије, па би сваке године с осмехом на лицу брали крушке и од њих правили ракију. Деца из комшијских кућа радо би се верала по њеним гранама често их ломећи... Такође би их ломили, не случајно него намерно, како би се играли рата. Њене плодове брали би иако су били незрели па би их користили као оружје у игри, ако им се укус не би свидео. Пре неколико година је у ту крушку ударио гром, што је још више допринело њеном распадању. сада та крушка изгледа још старије и јадније него што и јесте.
Као некакав стари албум, ова крушка представља мноштво лепих успомена на живот и детињство. Можда преживи још само мало, а моћда надживи и мене желећи да поклони успомене новим генерацијама.
© by Ivana Vaslić

Photos: © by Pero Vaslić
На фотографијама господина Васлића је једна веома угрожена сорта аутохтоне босанско-херцеговачке крушке, у народном језику познате под именом Кантаруша. Њени плодови подсјећају на „јаје од кантара“, па је по томе и добила име.
Gepostet von
ex - il@miro
unter
Samstag, Juni 27, 2009
4
Kommentare
Labels: Vorstellungen

notiz für den frieden
schon längst beweint
dann verflucht
schon längst verflucht
dann beweint
dann vergessen
ich miroslav dušanić
in die welt gegangen
lebe nicht
jahr für jahr
einsam absterbe
/ der schatten des engels
bald deckt mich zu /
© by Miroslav B. Dušanić 
Einfach so
ich koste nichts
ich fordre nichts
ich bin gar nicht vorhanden
© by Dr. med. Angelika Demel
***********************************************************
...hat der Regen sie zerstört,
oder sind sie - ein Opfer von Tränen -
an den Rändern und von innen her
zerfranst, zerfressen, zerfasert,
durch das Gift der bitteren Salze,
das aus unerfüllten Sehnsüchten schwitzt...
diese virtuellen Traumbilder,
die in den Äther fliegen wie zarte, lockende Düfte,
gefährlich verführerisch,
und einen Zauber über die Welt legen
wie einen duftigen Film,
hingehauchte Kraft von Beständigkeit,
Stärke, von Macht und Schönheit...
...war es nicht unendlich schön,
dieses Bild, das da stand, gefaked,
die Falten geglättet, die Stirn erhöht,
das Haar weißer als weiß,
die Miene göttlicher,
schöner als Gott selbst,
schöner als je ein Gott lebte,
(oder ist es ein Abbild Gottes –
denkt das Mädchen und schluchzt)
hingezaubert, das Traumbild,
fantasiebeflügelt,
dass alle es sehen, alle es spüren,
es alle anfüllt... erfüllt... belebt...
...nun ist die Zeit
wie ein Sperrriegel
drüber gerastet,
schnarr-knarr,
und das Gefühl, das eigene,
das noch verband,
könnt am Schlafittchen noch baumeln.
Aber weil der Äther nichts hält,
zerstob es im Nichts.
Per Mausklick,
entsorgt,
ach!
oh!
ä!
© by Gabriele Brunsch
Gepostet von
ex - il@miro
unter
Samstag, Juni 27, 2009
11
Kommentare
Labels: Kommentargedichte
Freitag, Juni 26, 2009
Jagode
Jagode kao agrokultura (Vojvodina)

Jagode šumske kao prirodni resursi (Šumadija)
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Caio Fernando Abreu * 12. 9. 1948 Santiago, Rio Grande do Sul, † 1995, São Paulo
brasilianischer Schriftsteller: er wurde für seinen Roman „Was geschah wirklich mit Dulce Veiga?“ ausgezeichnet, auch veröffentlichte Kurzgeschichten, in denen er u. a. seine Homosexualität beschrieb und die Krankheit Aids an der er starb.
Gepostet von
ex - il@miro
unter
Freitag, Juni 26, 2009
4
Kommentare
Labels: Vorstellungen
Donnerstag, Juni 25, 2009
am anfang schuf gott deine hand
als der schatten an der wand still
rollte so nutzlos leer der himmel
und selbst der mond nahm in
seinen bann den vogel aus
schwarzem licht und stürzte ab
dann hoffnungsvoll formte gott
dein gesicht ganz normal wie das
feld im sonnenlicht damit jeder
glücklich einen blick werfen kann
aber das leben ein launischer
vulkan entglitt der ordnung des
schöpfers und wurde dürre wüste
© by Miroslav B. Dušanić
Collage: © by Reena Kondo - SEPT. 11, 2001
Gepostet von
ex - il@miro
unter
Donnerstag, Juni 25, 2009
5
Kommentare
Labels: Experimente
Mittwoch, Juni 24, 2009

Photo: © by Jovan Mirić
Serbische Malerin Olja Ivanjicki gestorben!
L’éminente artiste peintre, Olja Ivanjicki est décédée!
E’ morta Olja Ivanjicki!
Умрла је српска сликарка Оља Ивањицки! 
Salvador Dali
Tri gracije
Ptice nad Beogradom
Melanholija po A D Rusija
Melanholija
Žene trećeg milenijuma
Gepostet von
ex - il@miro
unter
Mittwoch, Juni 24, 2009
2
Kommentare
Labels: News

Desorientierung
Sie flüsterte mir ins Ohr das Geheimnisvolle
sie flüsterte das Ungewisse
und befürchtete das Düstere seiner Stimme
sie weinte und ging klagend
(seiner Stimme entgegen).
Der Wind fegte die letzte Spur
und endlos im Wald
und endlos im Feld und überall
irritierend subversiv
(wie später in Zeiten meiner Exiltage)
dehnte sich die Stille.
© by Miroslav B. Dušanić
Photo: © by Petra Oldeman
Es schwieg die Stille subversiv,
Weil in ihr nicht der Friede schlief.
© by Paul Spinger
Photo: © by Katharina Hubner - Stille
Gepostet von
ex - il@miro
unter
Mittwoch, Juni 24, 2009
2
Kommentare
Labels: Experimente, Kommentare





