A amizade é assim:
É sentir o carinho,
É ouvir o chamado.
É saber o momento
de ficar calado.
Amizade é somar
alegrias, dividir tristeza.
É respeitar o espaço,
silenciar o segredo.
È a certeza
da mão estentida.
A cumplicidade que
não se explica,
Apenas vive!
Мој омиљени и наш велкики писац господин Давид Албахари је у интернет-издању Политике, у рубрици „Погледи са стране“, објавио чланак Наше старе успомене, у коме износи своје виђење о питању вјерских слобода у Србији за вријеме Титове Југославије. Његов текст ме је веома разочарао, не толико због садржаја - мада је он веома површан и неаналитичан - већ много више због памфлетског облика изражавања. Носилац Андрићеве награде је у овом, вјероватно нарученом и добро плаћеном тексту, запоставио све оно са чим је постао великим: снага аргумента, аналитичност, „вјеродостојност субјективно доживљеног“, стилски израз...
Но и поред тога, ја ћу и даље да га читам јер поштујем његове мајсторије у претходно објављеним дјелима - само дјелић тога дало се назријети у завршној реченици, у којој он каже:„…сузе понекад само сметају да се боље и тачније види.“
Ta ja sam stvarno
neki čovjek star
kao da živim sa početka vijeka
i slušam nalog duha prijeka:
Više bih Matoša
manje ovih novih
više soneta
više zraka mira
ja bi da me dira Vidrićeva lira
i da me nosi gradom podno Sljemena
ja bih da se može u stara vremena...
Handy-Photos (Nokia 6120 classic): Miroslav B. Dušanić
bilder aus dem körperhaus 4
so erschien beispielsweise die glühende schlange
sie flog in morgenrotem brande
verbrannte vaters mund vaters haut
ich sah in trümmern lag unser haus
meine mutter mit augenfalten
sie schrie sehr laut
A qualquer hora em que chegares,
sentarás comigo à minha mesa.
A qualquer hora em que bateres a minha porta,
o meu coração também se abrirá.
A qualquer hora em que chamares,
eu me apressarei.
A qualquer hora em que vieres,
será o melhor tempo de te receber.
A qualquer hora em que te decidires,
estarei pronto para te seguir.
A qualquer hora em que quiseres beber,
eu irei a fonte.
A qualquer hora em que te alegrares,
eu bendirei ao Senhor.
A qualquer hora em que sorrires,
será mais uma graça que o senhor me concede.
A qualquer hora em que quiseres partir;
eu irei à frente nos caminhos.
A qualquer hora em que caíres,
eu estenderei os braços.
A qualquer hora, em que te cansares,
eu levarei a cruz.
A qualquer hora em que te sentires triste,
eu permanecerei contigo,
A qualquer hora em que te lembrares de mim,
eu acharei a vida mais bela.
A qualquer hora em que partires,
ficarás com a lembrança de uma flor.
A qualquer hora em que voltares,
renovarás todas minhas alegrias.
A qualquer hora que quiseres uma rosa,
eu te darei toda roseira.
Eu te digo tudo isso, porque não posso imaginar
uma amizade que não seja toda,
de todos os instantes e para todo bem.
Verlässlicher Freund,
Oh Schmerz, du,
Zeigst rhythmisch
Deine Lebendigkeit.
Vertrauter Freund,
Gesellst dich zu mir,
Wenn andere flüchten
Oder besorgt fernbleiben.
Intimus du, kennst
Mein heimlichstes Denken,
Bewahrst es sicher,
Selbst dauerhaft in dir.
Fremder Gefährte du,
Frappierst immer wieder
Mit neuen Nuancen,
Jenseits von Monotonie.
Живот тече даље и није баш угодно често бацати поглед уназад. Радо бих којешта преспавао или заувијек заборавио. Понекад се љутим што у мојој глави има још нешто интелекта...и као што већ једном написах: Луда глава може и зна да се весели, оној са „чорбицом“ понестаје снаге и времена.
Има дана када човјек није у стању ни сам себе да поднесе. Изгледа да су ми сада такви и наступили...
Нисам никога заборавио, прије бих рекао да сам заборавио сам себе, и то ме плаши.
О Боже, како је дивно имати пријатеља и пљунути му у лице!
О Боже, коме бих повратио отров који ми изједа утробу, ако не њему?
Коме бих рекао истину о нелагодности, сумњи и муци?
Кога бих оптуживао?
Кога бих давио, гњавио, мрцварио?
„Das Haus ist der Inbegriff der Kultursphäre; es grenzt sich durch seine Mauern von der Natur eindeutig ab.“ (Jürgen Raap)
Oh!
O Gott!
Ich will raus.
Ich will raus hier.
Die Sonne leuchtet.
Die Sonne zieht mich an.
Ob ich nach Haus komme?
Ob ich nach Haus wünsche dann?
Miroslav B. Dušanić
Am Anfang schlug ein Blitz ein
alles war sehr schnell
und sehr leicht
alles war vorhanden
dort gab es Wälder und Äcker
gab es Tiere gab es Stein
und alles war Spur
nichts blieb beim Alten
und nichts geschah
nichts zeigte sich auf der Stirn
vor Sonne und vor Regen
keine doofen Discounterchöre
nichts blieb gesondert
und deklariert als Gemüse
oder Fleisch
für den Seelenhaushalt
und denn gerechten Zorn
auf Lebensbedingungen
sonst war alles umsonst.
Am Anfang schlug ein Blitz ein bald werden wir allein sein…
Miroslav B. Dušanić
ich erzähle dir was war: durchgeflutet mit dem kalten
duft aus meinen augen fielen alle herbste und winter
hinaus aus meinem lied sprang ein freistehender reim
ganz mutig und hoffnungsvoll in den straßengewirr
hinein ich war stark ich war vogelfrei ich war gesund
mein haar wurde noch nicht grau an den schläfen
……………………..................nun war ich im deutschland
der krieg in bosnien fing und hielt an in den höfen
und häusern kaum gegenwehr
der totale krieg zwischen den nachbarn verlief
beweint und angestarrt im süd und west im norden
und ost die wolken flammten und zwischen wänden
froren die vergossenen tränen von den eltern dein
mein sowie meine frau und kinder atem gefror auch
die engel schwiegen der gott schwieg und überall
das eine: knochen und schädel schädel und knochen
der tod lag im haus lag im acker lag im garten
der tod ausgestreckt straßenentlang
…………………………………………………..............und dann
der gott versöhnte euch alle übrig gebliebene und
segnete im süd und west im norden und ost nur mir
sperrte er haus für haus ließ mich von euch fern mit
wunden bedeckt müde an die fremden türen klopfen
Miroslav B. Dušanić
Max Herrmann-Neisse - „Heimatlos" Bilder: Mark Rothko Foto: Max Herrmann-Neisse Rezitation: Corinna Kirchhoff
Wären Menschen wechselwarme Tiere,
müsste uns das Blut gefrieren
in den Adern.
Wo aber bliebe dann
das heiße Blut
der Leidenschaft,
ein Ende machen
zu wollen
solchem Unheil?
Der Gruß, die Mutter, das Gebet,
das Grab, der Vater, der Gott...
Ein Wort, irgendein Wort
wenn ich die Erinnerung weine.
Ein Wort von den Tränen feucht
und bitter wie das Brot,
das ich in der Fremde esse.
Mein Wort, im Hin und Her
der unzähligen Wörter bricht
ein Lied - und du hörst es nicht.
der himmel vor liebe glühend offen
alles ist uns überlassen
wir wandern
mit aufgerissenen mündern
sein antlitz zu sehen
quer über den weg
die schlangen und fische warten
у срце урасла
црвена и плава
у мозак уплетена
бијела и пепељаста
у мени испружена
лежи земља
моја земља
сунце злато
повијено
гледа
облак сребрно
осјенчен
црн и смеђ
пијесак
воде
бистре и мутне
шуме травњак
преко хиљаду
биљки
пузавица
зелено-изнијансираних
вјетром очешљани
маслачак
лимуно-жут
ритмички клањајући се
покреће
земљу моју
земљу и удара
често пречесто
и затеже
кишну дугу
око срца
мога срца
и пали
га
Мирослав Б. Душанић / са њемачког препјевао аутор /
лете громаде челика на испружене руке
лети земља са истргнутим цвјетовима
блатњава вода ужарена
лете очерупани чворци
сударају се са дрвећем и падају
лете раздвојене груди у небо ка сунцу
распрскавају у диму попут метеора
лете кровови викендица са удовима власника
власника са јабукама
са неиспијеном чашом шљивовице
на запаљеном снопљу лете дјечаци
стиснуте зубе оштри ваздух
гори дјевојачка коса
гори удјенута бижутерија
лете позлаћене укоснице
прстени
ланчићи и огрлице
лети злато у руке човјека
који успављује тијело уз звуке лаке музике
испружа прсте и бијели врат
опушта стомак и кравату
и безбрижно зоба живот
Die Luft der Berge ist klar wie Wein,
Und der Duft der Pinien
schwebt auf dem Abendhauch.
und mit ihm, der Klang der Glocken.
Und im Schlummer von Baum und Stein,
gefangen in ihrem Traum;
liegt die vereinsamte Stadt
und in ihrem Herzen eine Mauer.
Jerusalem aus Gold
und aus Kupfer und aus Licht,
lass mich doch, für all deine Lieder,
die Geige sein.
Wie vertrocknet die Brunnen sind,
wie leer der Marktplatz.
Keiner, der den Tempelberg besucht,
in der alten Stadt.
Und in den Höhlen der Felsen,
heulen die Winde. Und es gibt keinen,
der hinabstiege zum Toten Meer,
auf der Straße nach Jericho.
Jerusalem aus Gold
und aus Kupfer und aus Licht,
lass mich doch, für all deine Lieder,
die Geige sein.
Aber als ich heute kam, um für Dich zu singen,
und Dir Kronen zu binden,
da bin ich doch das Geringste all Deiner Kinder,
der letzte dem es zustünde, Dich zu besingen.
Brennt doch Dein Name auf den Lippen,
wie ein Kuss der Serafim:
Wenn ich Dein vergäße - Jeruschalajim,
Du ganz und gar Goldene.
Jerusalem aus Gold
und aus Kupfer und aus Licht,
lass mich doch, für all deine Lieder,
die Geige sein.
Ja, wir sind zurückgekehrt, zu den Brunnen,
zum Markt und Deinen Plätzen.
Der Klang des Schofars hallt über dem Berg,
dort in der Altstadt.
Und in den Höhlen am Felsen scheinen
Tausende von Sonnen.
Lass uns wieder hinabsteigen zum Toten Meer,
über die Straße nach Jericho.
Jerusalem aus Gold
und aus Kupfer und aus Licht,
lass mich doch, für all deine Lieder,
die Geige sein.
Vidovdan
Vidovdan…
U nebo gledam
prolaze vekovi
secanja davnih
jedini lekovi .
Ref. 2x
Kud god da krenem
tebi se vraćam ponovo
ko da mi otme
iz moje duše Kosovo .
Vidovdan …
K'o večni plamen
u našim srcima
kosovskog boja
ostaje istina.
Ref. 2x
Kud god da krenem
tebi se vraćam ponovo
ko da mi otme
iz moje duše Kosovo .
Vidovdan…
Oprosti Bože
sve naše grehove
junaštvom daruj
kćeri i sinove.
Ref. 2x
Kud god da krenem
tebi se vraćam ponovo
ko da mi otme
iz moje duše Kosovo .
Nach zuletzt gepostetem Gedicht, das mich viel Kraft „kostete“ (auch wenn es so einfach aussieht), brauche ich eine kleine Ruhepause. Dafür sorgt mir die Landschaft von Šumadija in Serbien - ich mag sie sehr… Und hier stelle ich die Aufnahmen aus der Aranđelovac-Region vor: Ausflug in Gornja Trešnjevica