 |
Luljeta Lleshanaku |
Meditim me shkumë në fytyrë
Një rruajtje pas pune, e përse duhet?!!
Njëlloj si im atë,
shumë kohë më parë,
para një pasqyre të venitur, plasa-plasa
si një kaçamak i gatuar pa yndyrë.
Edhe ai rruhej, tamam në këtë orë,
më një brisk që rrëshqiste nga lart-poshtë,
duke hapur një shteg të pastër nga tëmthat në mjekër
si fjalët e apostullit. E ndërsa gjuha e mbështjellë kërmill
zbrazte njërën faqe dhe mbushte tjetrën,
e folura e tij më vinte rikoshet përmes xhamit:
“Fuqia e burrit, bir, matet me gjërat që nuk bën.
Pasioni mbahet fshehur, si fruti i rrepës!”
Ishte njëlloj si të thyeje një rregull,
kur unë, vite më vonë
në mëngjes herët, pa zënë punë me dorë
nxirrja ferrën time nga lëkura
duke përdorur fshehtas veglat e tim eti.
Kur dora filloi të më dridhej, unë kërkova një zot,
Nuk qe e vështirë. Njëlloj si të kërkosh një berber, në atë lagje
që e njeh në pëllëmbë të dorës.
Ai nuk e ka zakon të të pyes: “Ç’farë mund të bëj për ty djalosh?”
Kryqi është më i vjetër se njeriu.
Dhe ja, ku jam, pa asnjë prerje,
i ndriçuar nga llamba e hipofizës në zverk.
Një rruajtje e pastër – siç i thoshte im atë – i cili,
kur vdekja erdhi ta merrte,
të merrte fytyrën e tij të parruar prej ditësh
si një grumbull milingonash rreken të përmbysin në vrimë
një kokërr gruri,
mblodhi shuk retinat, siç mbledh shuk pecetën
fëmija,
kur e detyrojnë të ngrihet i pangopur
nga tryeza.
Luljeta Lleshanaku
 |
| © by Olaf Rammelt: Mein Vater |
Gedanke mit Schaum im Gesicht
Sich nach der Arbeit rasieren, wozu?!
Wie mein Vater
vor langer Zeit
vor einem matten Spiegel, voller Risse,
wie fettlos gekochte Polenta.
Auch er rasierte sich zu dieser Stunde,
die Klinge bahnte sich einen sauberen Weg von oben nach unten,
von den Schläfen bis zum Kinn,
wie die Worte des Apostels. Mit zur Schnecke gerollter Zunge
füllte er die eine Wange, leerte die andere,
durchs Glas hörte ich seine Worte:
„Die Kraft eines Mannes, mein Kind, misst sich an den Dingen,
die er nicht tut.
Man muss die Leidenschaft versteckt halten, wie die Frucht
der Rüben!“
Es war wie eine Regel brechen,
als ich, Jahre später,
früh am Morgen zuallererst
den Dornbusch von meiner Haut entfernte,
still und heimlich, mit dem Werkzeug meines Vaters.
Als meine Hand zu zittern begann, suchte ich nach einem Gott.
Es war nicht schwierig. Wie die Suche nach einem Friseur,
in einem Stadtteil, den man wie die eigene Hosentasche kennt.
Er fragt nicht: „Was kann ich für Sie tun, junger Mann?“
Das Kreuz ist älter als der Mensch.
Und schau mich an! Ohne mich geschnitten zu haben,
im Nacken von der Hypophyse ausgeleuchtet.
Eine saubere Rasur, hätte mein Vater gesagt;
als der Tod ihn holen kam,
sein tagelang nicht rasiertes Gesicht,
wie Ameisen, die einen Stein in ein Loch werfen,
und er zerknüllte schnell seine Netzhäute, wie ein Kind
die Serviette,
wenn man es zwingt, hungrig
vom Tisch aufzustehen.
Luljeta Lleshanaku
